Το παλιό σπίτι
By Baggelis Kominakis
In 1985, a quiet family lives in an old house outside the city. After the grandfather mysteriously dies, his rocking chair begins moving on its own. Soon, Anna
Full text, no JavaScript required.
Open illustrated storyΤο παλιό σπίτι
Λίγο έξω από την πόλη, εκεί όπου τα σπίτια αραιώνουν και οι δρόμοι μένουν άδειοι το βράδυ, υπήρχε ένα μικρό, παλιό σπίτι.
Όλοι εκτός από έναν.
Τον παππού.
Ο παππούς πέθανε.
Αργά.
Μπρος… πίσω…
Μπρος… πίσω…
Σαν να έβλεπε κάτι.
Και για μια στιγμή…
Όχι από λύπη.
Όχι μόνο.
Ήταν κάτι άλλο.
Σαν να τους πίεζε.
Ένα ελαφρύ τρίξιμο.
Μπρος… πίσω…
Μπρος… πίσω…
Κουνιόταν.
Μόνη της.
Στο σκοτάδι.
Κανείς δεν τόλμησε.
Την είχαν κλείσει.
Όλοι το θυμόντουσαν.
Όχι αμέσως.
Ή σαν κάτι…
Να είχε ξυπνήσει.
Μάτια.
Η Άννα πάγωσε.
Την έψαξαν παντού.
Τίποτα.
Ούτε ένα ίχνος.
Την έσπρωξε αργά.
Και τότε τον είδε.
Τον μεγάλο καθρέφτη.
Προσεκτικά.
Πλησίασε ένα βήμα.
Και για μια στιγμή…
Πάγωσε.
Δεν πλησίασε άλλο.
Ο καθρέφτης.
Μετά την άνοιξε.
Τρίιιιιξ…
Και τότε τον είδε.
Ο καθρέφτης.
Ανοιχτός.
Σαν να την περίμενε.
Κοίταξε μέσα.
Και πάγωσε.
Δεν ήταν εκείνη.
Ήταν η Άννα.
Ακίνητη.
Η ανάσα της κόπηκε.
«Μαμά…;»
Ψιθύρισε.
Και τότε
Αργά.
Αφύσικα.
Όχι όπως πριν.
Όχι όπως μια μητέρα.
Λάθος.
Για μια στιγμή…
Δεν έγινε τίποτα.
Και μετά.
Όχι ταυτόχρονα.
Πρώτο.
Η Τζάνετ πάγωσε.
«ΜΑΜΑ»
Η Τζάνετ πάλεψε.
Εξαφανίστηκε.
Σιωπηλός.
Άδειος.
Κανείς δεν φώναζε.
Αργά.
Την επόμενη μέρα…
Ούτε η Άννα.
Ούτε η Τζάνετ.
Μόνο το σπίτι.
Άδειο.
Όπως πάντα.
Και στον πάνω όροφο…
Ίσως ένα πρόσωπο.
Ένα χαμόγελο.